Etoshia national park

Zondag 30 september
We ontbijten om 07.00 uur, het beloofd een. Mooie dag te worden.
Vandaag staat Etosha op het programma, een natuurgebied, waar wij de wilde dieren hopen te gaan zien. Het Etosha National Park kent een enorme geschiedenis. Nu is het park nog 22.270 vierkante kilometer groot en uitgeroepen tot beschermd natuurgebied.
Voorheen was het park bijna 100.000 vierkante kilometers, maar door allerlei geschiedkundige ontwikkelingen is nu slechts bovenstaande afmeting van kracht.
Na zo'n anderhalf uur rijden naderen wij Galton Gate, de ingang aan de westzijde van het park.
We kopen hier het ticket om de komende dagen het park te kunnen bezoeken.
We gaan verwachtingsvol op pad.
We rijden enkele kilometers en zien bij een eerste drinkplaats enorm veel dieren.
Groepen Zebra's, groepen springbokken, groepen Oryxen, vele vogels, hoe geweldig fascinerend is dit. Al deze dieren lopen hier gewoon rond, zo apart.
Wij gaan verder, de wegen zijn bizar slecht, dus alles met zo'n 20-30 kilometer per uur. Verrekijkers in de aanslag. Want natuurlijk willen wij ook de big five zien.
We zien allerlei dieren, groepen impala's, groepen hartebeest, én gelukkig zien we ook een groepje olifanten. Kei mooi, en zo echt....wat een enorme beesten, maar ook bitches eerste klas. Als zij bij de waterpoel staan, mag er geen enkel ander dier in de buurt komen, die wordt verjaagd. Zelfs een vogel wordt weggestuurd. Weinig begripvol deze olifanten, maar wel o zo mooi.
We stoppen na veel gehobbel de bobbel bij een rustplek. We hopen hier wat te kunnen eten. Helaas, er is nergens iemand te bekennen, en na een snelle plasstop (je mag immers niet uit de auto in dit park) dan maar weer verder.
We blijven de meest gekke dieren spotten, er worden vele vele foto's gemaakt. Bijzonder.
Rond 15.00 uur in de middag komen we aan bij Olifantenrush een plek waar we wel iets kunnen nuttigen.
We lusten wel iets, dus doen hier aan.
Ook zien we hier een aantal olifanten uitgebreid een bad nemen, hoe magnifiek is dat, recht voor onze ogen.
Wij kijken vol verbazing dit tafereel af.
Toch maar weer terug in de auto, we gaan op naar ons verblijf, want dit is nog even rijden en we willen daar tijdig aanwezig zijn, nog even zwemmen, en wat drinken voor we aan tafel gaan.
Zo gezegd zo gedaan.
Na enige tijd horen we vanaf de achterbank een kreet, hoe kunnen we hier nu terechtkomen.
Klaarblijkelijk is er iets fout gegaan, we zijn de verkeerde richting uitgereden. Oeps, lichtelijke paniek.
Het is inmiddels rond 16.30 uur, wij moeten vóór zonsondergang het park uit zijn én moeten alleen in het park nog meer dan 110 kilometer rijden om terug te komen bij de uitgang die we vanochtend hadden. Met de conditie van de wegen hier is dit onmogelijk.
Alternatief, op naar een andere uitgang. 75 kilometer verwijderd vanaf onze plek, ook dit wordt een uitdaging, met wegen waarop je echt niet hard kan rijden.
Het spotten verdwijnt naar de achtergrond. We moeten nu zo snel mogelijk terug naar een uitgang. Niemand wil in een wildpark stranden.en dat ook met hoge boetes tot gevolg.
We letten even niet meer op de snelheidslimiet, én het lukt ons om om 18.30 uur de uitgang van het park te bereiken. Jeetje, wat zijn we blij en opgelucht. Tegelijkertijd staat ons nu een hele andere uitdaging te wachten. We moeten vanaf hier nog zo'n 200 kilometer rijden over slechte wegen om bij ons verblijf te komen. Én, het is binnen 30 minuten donker.
De eerdere belofte die we gedaan hadden dat we niet meer in het donker gaan rijden, moeten we terugnemen.
We moeten nu in het donker op pad.
Spannend is het zeker, naast de enorme afstand, de slechte wegen met volop kuilen en oneffenheden, is er ook veel wild op onze weg te vinden. Menig springbok, menig steenbokje, vele konijnen willen ook gebruik maken van onze route.
Inmiddels zijn alle inzittenden, naast de chauffeur extra alert. Wij turen met z'n allen de weg af om te zien of er niets te verwachten valt.
Trudie (op dit moment chauffeuse) blijft koel en rijdt rustig haar weg. De anderen blijven net zo koel, maar we hebben ieder zo onze eigen gedachten.
Onderweg worden we gehinderd door een aantal hekken die de weg blokkeren. Vreemd, dit hebben we nog niet eerder meegemaakt. We stappen uit en maken op goed vertrouwen de hekken open.
Als dat maar goed komt.
Er is geen enkel aanknopingspunt, we zien geen verkeersborden, dus op hoop van zegen.
Het is hier echt pikke pikke donker, én er rijdt geen enkele auto in dit gebied.
Onderweg, het is inmiddels al 21.00 uur geweest, gebeld met ons verblijf.
De eigenaresse gaf aan enorm bezorgd te zijn omtrent onze afwezigheid.
Eerder bellen lukte echter niet, we waren continu buiten bereik, zo afgelegen.
Uiteindelijk kwamen wij om 21.20 uur aan bij ons verblijf, veilig en wel.
Onze gedachtes werden nu uitgesproken. Wat zijn wij blij dat we geen stukken hebben gehad onderweg, iedereen heeft hierover gedacht, alleen nu durven we het uit te spreken. Wat zijn wij opgelucht én blij.
Men heeft het diner nog voor ons in petto, oryx goulash. Dat én een biertje smaakte deze dag voor bijna iedereen extra lekker, we hebben het op een veilige wijze gered.
We hebben in ieder geval geleerd dat wanneer je hier verkeerd rijd, je zomaar ineens 200 kilometer om moet rijden voordat je aankomt.
We rijden vandaag 484.2 kilometer én zitten meer dan 11 uur in de auto. We zijn kapot.
Groetjes daar.